Efendim Suat Köçer’in benden önce yazması, ne yazsam diye düşündürdü beni doğrusu. Ama yazmam gerekiyordu ve yazdım. Kimse beni tutamazdı.

Gala gecesinde salon faciasını benim de dile getirmeme gerek yok sanırım. Ben ancak kenarda köşede bulabildiğim bir koltuğa oturarak filmi köşeden izledim diyebilirim. Sinemaya gitsem daha az ücret ödeyip izleyebileceğim bir filme Çamlıca’dan kalkıp ta Maslak Tim’e giderek taksici ağabeylerimize bol bol para kazandırarak gitmiş olup izlemiş bulundum. İzlediğime pişman değilim ama sinemada izlemediğime çok çok pişmanım bu da böyle bilinsin isterim. Neyse efendim hiç lafı uzatmadan gelelim filme.

Yılın sürpriz filmi olarak reklamları yapılan filmin sürpriz kısmının nerede olduğunu ve gerçekten iyi kotarılmış bir fragmandan yola çıkarak acaba nasıl bir film izleyeceğimi merak ediyordum. Öncelikle şunu söylemeliyim ki, ben oyununu izlemedim ve gerçekten konuya hakim biri değildim. Ne, ne zaman, niçin, nasıl gibi sorulara bir filmin cevap vereceğini düşünerekten konu hakkında da bilinçli olarak bilgi edinmeden izlemeyi tercih ettim.

Mahallelinin peşinden koştuğu hırsız bir çocukla açılıyor ilk sahne ve çocuk düzgün giyimli bir adamla karşılaşıyor, adam ona yardım etmek istiyor ama çocuk ondan da kaçıyor. Sonra bu adam kahvehaneye gidiyor, kahveci Davut anlamsız bir şekilde ona beylik laflar ederek “seni burada istemezük” demeye getiriyor. Biz hala seyirci olarak ne olup bittiğini bilmiyoruz. Sonra adam yıkıntı sayılacak bir camiye geliyor orada o hikâye bitiyor. Sonra pat diye bir Nusret meselesi çıkıyor ortaya. Mafyanın ağa babası bir adam onu istediğini belirtiyor. Sonra pat diye Nusret’e geçiyoruz, Nusret hapiste çıkacak belli ki, çıkmadan da birini pataklıyor orada. Sonra yine pat diye bir kız görüyoruz, Nusret’ten mektup gelmiş, belli ki sevdiği, kız da Nusret’i sayıklıyor. Sonra ortada bir intikam lafı dönüyor ama ne olduğunu anlamıyoruz. Bu Nusret oğlan çıkıyor hapisten, tabi o arada mahalleye yeni gelen adamın hoca olduğunu ve kahveci Davut’un onun sivil polis olduğunu sanmasını ve kızmasını (niye kızıyor hiç anlamadık) sonradan anlıyoruz tabi. Sonra Nusret çok zorlama olaylarla Hocaya düşman oluyor, Davut ağa da hocayı sevdiği için Nusret’i kaybediyor. Sonra Nusret suyun üzerinde yüzen aşk olayında birden kızdan ayrılıyor. Sonra kız ne olduğunu bilmiyoruz birden hastaneye kaldırılıyor. Sonra Nusret intihar ediyor. Sonra anlıyoruz ki bu kız Davut ağanın sevdiği kadının kızı. O kadını da diğer mafya adamı almış zamanında ama terk etmiş. Niye terk etmiş, ne olmuş bunu da bilmiyoruz, bilsek de geçmiyor bize. Madam ne Davut’la ne de diğeriyle bir ilişki içinde değil, yani senaryo bağlamında. Davut niye Madam’ı bırakmış madem bu kadar erdemliymiş Nusret niye kabadayı olmuş, bunu da bilmiyoruz. Sonradan anlıyoruz ki Davut’la Madam arasında gerçekten büyük bir aşk varmış. Davut ölüyor da Madam o kadar sevdiği adamın cenazesine niye yok, bunu da bilmiyoruz. Kızcağızımız hastaneden çıktı mı, ne oldu bunu da göremiyoruz. Mahalle iki kahvehane sohbetiyle dönüştü mü, bihaberiz.

Film zaten hep bir bilinmezler ve sonradan anlamalar üzerine kurulu. Eğer oyunu izlemediyseniz, kesik kesik ve birbirinden bağımsız ilerleyen sahneler boyunca hep sonradan anlıyorsunuz meseleyi. Ne aşk bir yere gidiyor, ne sonradan anladığınız intikamın sonu başı belli, ne Madam rolündeki Sermin hanımın hikâyesi belli, ne… diye uzuyor benim “ne”lerim. Hikâye yanlış bir yerden başlıyor, sahneler bölük pörçük ilerliyor, hırsız karakterimiz hariç hiçbir karakterin hikâyesi ne başlıyor ne ilerleyebiliyor, neyin ne olduğunu anlamadan pat diye bitiyor film.

Belki de sorun bendedir oyunu bilmediğim izlemediğim için anlayamamışımdır. Belki basiretsizlik bendedir. Belki de Eşrefpaşalılara köşeden baktığım için olmuştur bunlar. Bilemiyorum. 

Ama köşeden bakınca görebildiğim iyi şeyleri de yazmak lazım gelir öyle değil mi?

Bir kere gerçekten herkes çok samimi oynamış, tiyatroda kalması daha iyiymiş ama insanların hayalleri bazen sahneye sığmıyor ve beyaz perdeye taşıyor, bunu da anlıyoruz. Şarkıcı, hırsız, terzi karakterleri beni çok güldürdü. Hakkını vermem lazım. Ve gerçekten hırsız karakteri gördüğüm en iyi hırsız karakterlerinden biriydi. Hoca karakteri zaten The İmam faciasından sonra gördüğüm en iyi, en vakur en samimi hoca karakteriydi. Keşke biraz daha derin işlenip biraz daha özdeşim kurabileceğimiz bir karakter olarak çizilebilseydi. Müzikler iyi bestelenmiş ama doğru yerde doğru zaman kullanılamadığı için eksi puan kazandırmış filme. Sermin hanımefendinin az sahnede görünmüş olsa bile oyunculuğunu ve asaletini izlemek çok keyifliydi. Yapımcı Yusuf Kulaksız’ın heyecanı inanın filmdeki karakterlerden daha çok işledi içimize.

Umarım biz eleştirmenler ne kadar eleştirsek de halk tarafından beğenilen bir film olur ve gişe yapar. Bunu gönülden diliyorum, çünkü bu filmde amaç para kazanmak değil topluma bazı değerleri yeniden kazandırmaktı. Umarım hedeflenen şeyde başarılı olunur. Ve yine umarım ki bir daha ki filmi yaparken bu konuda daha deneyimli kişilere de sorulur, en azından senaryo bir kez olsun okutulur ve eksiklikler en baştan giderilir.

Sinemayla kalın…